Degelijke opbouw leidt tot mooie split.
De Laarloop wordt op zondag 29 augustus gelopen. Kalman dacht er eerst over om de Hemmeromloop te doen, die precies 10 mijl was. Maar dan moest ie wel 90 km omrijden en dat voor die ene kilometer meer. Bovendien bedraagt het inschrijfgeld voor de Hemmeromloop acht euro. Het had hem leuk geleken om weer eens een tien mijl te lopen, maar al die extra kosten, moeite en tijd was het hem niet waard. Bovendien was voor de voorbereiding op een halve 15 km ook wel genoeg. Kalman heeft zich in zijn hoofd gezet om de agriport halve marathon te doen en dus kon ie mooi kijken of ie op schema lag. Gezien de resultaten van het kalvermijltje nog niet. Dat viel ronduit tegen. Veel te snel gestart. Dat mocht zich niet nog een keer voordoen, had Kalman zich voorgenomen. Eens kijken of ie dit voornemen kon waarmaken.
Het weer was goed. Niet te warm, wel vijf beaufort uit het westen en dat betekent dat op de terugweg langs de bosrand de wind volop in het gelaat knalt. Daar moest je dus flink aan de bak. Kalman maakt nog een praatje met wat bekenden, loopt in en warm.
Vijf minuten per kilometer. Geen seconde sneller, besluit Kalman vooraf. De eerste kilometer gaan in op twee seconde na inderdaad in 5 minuten. Daarna gaat het mis. Nou ja, mis. Kalman loopt de eerste ronde in precies achttien minuten, wat betekent dat ie ca drie kwart minuut voor op zijn schema ligt. Maar het lopen gaat makkelijk. De tweede ronde begint hij in te lopen op wat mensen en krijgt hij het voor elkaar om aan de flanken van het parcours uit de wind te lopen. Het gaat er nog steeds ontspannen aan toe, genietend van de Hollandse wolkenlucht, die het buienstadium net niet bereiken. Vijfendertig vijfenveertig. Ja, een minuut gewonnen op zijn aanvankelijke schema.
Derde ronde dan. Uit de wind door het bos. De spoeling wordt dun en loopt bijna verkeerd. Net op tijd de bocht door. Concentratie en nog steeds ontspannen volgens een clubgenoot, die tegen de richting in aan het uitlopen was. Niet overmoedig worden nu en hij maant zichzelf het tempo te consolideren. Hij was immers pas iets over de helft en er kan dus van alles gebeuren. Dan de laatste van de vier. Nog even afzien en tegen de wind in boksen. Zet het gas er vol op, waardoor hij nog even achter een collegaloper uit de wind kan lopen. Maar daarna gaat het op zijn laatste adem naar de finish. Ruim drie rondes goed gelopen. Nu begon ie te merken dat ie in de laatste fase van de wedstrijd zat. En dat is logisch, denkt Kalman, ofschoon hij had gehoopt dat ie de allerlaatste tweehonderd meter nog een eindsprint in de benen had. Die eindsprint zat er niet in. Waarschijnlijk door die vermaledijde tegenwind op de zuidflank van het parcours, maar de vierde ronde is wel de snelste van allemaal: zeventien dertig. Eindtijd één uur elf minuten en elf seconde. Een split, analyseert Kalman tevreden. Constante snelheid. Geen pijntjes en een goed gevoel. gewonnen op inhoud. Niet zijn allersnelste race, maar wel hele goede!
Groetjes, Frank Kalkman
Sportief wandelen