De Vierdaagse Nijmegen, officieel de Internationale Vierdaagse Afstandsmarsen Nijmegen, is een vierdaags wandelevenement dat sinds 1909 ieder jaar wordt gehouden en start op de derde dinsdag van juli. Het is de grootste meerdaagse wandelprestatietocht ter wereld en staat inmiddels ook bekend als The Walk of the World. Elk jaar doen er deelnemers uit circa tachtig landen mee, onder wie een groot aantal militairen. Militairen die meedoen aan de mars lopen 4x 40km met minimaal 10kg bepakking. Het lopen kan dan als individueel of als groep (detachement). Nadat ik uitgeloot was om individueel te lopen hoorde ik vier weken geleden dat ik mee kon lopen met een eenheid van het Koninklijke Instituut voor de Marine. Deze groep bestaat uit jongen mensen die voor officier bij de marine worden opgeleid. Dus hardloopschoenen inwisselen voor de wandelschoenen.

Zo nog drie weken trainen en de laatste week rust. 

Op maandag 16 juli ben ik met de groep naar Militair kamp Heumensoord vertrokken. Tijdens de 4daagse komen hier 6500 militairen van over de hele wereld om deel te nemen aan de Nijmeegse vierdaagse. De eerste nacht was het slapen een drama. Heel veel herrie van mensen die nog later dan ik terugkwamen van een biertje. Elke dag was het vertrek tussen 04.30 en 05.00, korte nachten dus. Dinsdag ging de eerste dag in noordelijke richting over de Waal naar Bemmel, Elst, Elburg en Oosterhout om weer terug te komen in Nijmegen. Deze dag moest een persoon helaas opgegeven. Met mij ging het goed en na een nacht beter slapen begonnen we woensdag aan de tweede dag. Deze dag gaat in westelijke richting door de weilanden richtingen Beuningen en Wijchen. Dit was best een saaie route en dan is bijna 10 uur wandelen echt lang. Donderdag startten we met weer een persoon minder, omdat die niet meer door kon vanwege vele blaren. Ik zelf startte deze dag met een lichte pijn in mijn scheenbeen. Dit zou het voor mij zwaar gaan maken, omdat deze dag in zuidelijke richting ging via Malden, Mook en Milsbeek ook via een groot gedeelte van de Zevenheuvelenloop weer naar Nijmegen, waar dus ook hoogtemeters gemaakt werden, wat het lopen pijnlijk maakte in m’n scheenbeen. De vierde dag was mijn scheenbeen behoorlijk dik en pijnlijk, maar opgeven was geen optie. Dus paracetamol en ibuprofen erin en mindset instellen op rustplaats naar rustplaats. Deze dag is het heel druk op de route: Nederasselt, Grave en vooral het laatste gedeelte via Cuijk, Mook, Molenhoek, Malden en Nijmegen. We krijgen als lopers veel support van de mensen langs de kant. Uiteindelijk kwamen we met de groep 26 man/vrouw behoorlijk gehavend op voeten, heupen, schenen, achillespezen en andere pijntjes aan op Charlemagne eindpunt voor de militairen. Vanaf daar hebben we met andere militaire eenheden onder leiding van een drumband de Via Gladiola naar de finish gelopen. Dit was echt een hele mooie ervaring. Nu snel herstellen van m’n scheenbeen die een flinke optater heeft gehad zodat we weer kunnen hardlopen. Op de vraag volgend jaar weer? Met beantwoorden van deze vraag wacht ik nog maar even. 
Harm Jonker