Door Michelle Franssen-Vonk

De Halve van Den Helder was niet helemaal wat ik ervan verwacht had qua tijd en we weten allemaal hoe het is afgelopen met de Texel Halve Marathon. Ondertussen was ik wel getraind voor een halve marathon en snakte ik ernaar om mijn PR (02:19:27) aan te scherpen. Daarom besloot ik om afgelopen zondag met twee vriendinnen mee te gaan naar de Halve Marathon van Gouda. We troffen het ontzettend met het weer. Het was lekker koud, er scheen een zonnetje en er stond amper wind. Perfect hardloopweer! We waren op tijd bij de sporthal. Er kon niets meer misgaan. Ha! Tijdens het warmlopen kreeg ik het voor elkaar om te verdwalen in de woonwijk naast de sporthal. Ik heb 4 mensen om hulp gevraagd en ben zelfs nog langs start geweest. Daar had ik niets aan, want ik kreeg geen 2.000 euro in Monopolygeld en mijn hartslagband, mobiel met muziek en oortjes lagen nog in de sporthal, 600 meter van de start. Oh, en ik had mijn joggingbroek en jasje nog aan. Ik was dus verre van startklaar. Lang verhaal kort: een kwartier voor de start kwam ik bij de sportschool aan en vijf minuten voor tijd stond ik in het startvak naast mijn vriendin. 

De eerste 10 kilometer liep ik samen met een groepje vrouwen. We liepen door een soort ’t Gooi van Gouda. Megagrote vrijstaande huizen. Onderweg kon ik prima om me heen kijken en van de omgeving genieten. Het doel was om sneller te gaan dan 6:36 per kilometer, dan zou ik een pr halen. Dat ging prima. De snelheid varieerde de eerste 7 km tussen de 6:05 en 6:16. De dames bleken locals te zijn en ons groepje werd luid toegejuicht door de toeschouwers. Kilometer 8 ging in 6:24 en kilometer 9 in 6:28. Na de versmalling besloot ik om afscheid te nemen van het groepje en zelf verder te gaan. Ik liep heerlijk in een natuurgebied langs het water. De pace schoot weer naar 6:11. Dat ging 2 kilometer lekker. Daarna ging mijn pace weer iets omlaag, omdat we over een soort schelpenpadje gingen dat niet had misstaan in het crosscircuit. Vervolgens kwam de man met de hamer gezellig langs. Ik pepte mezelf op door te bedenken dat er al 2/3 van de afstand op zat en dat een PR echt wel ging lukken en dat ik niet moest janken, want het was perfect hardloopweer. Na 15 kilometer had ik de pace van 6:15 weer terug. Nog maar 6 kilometer! Op dat moment besloten mijn kuiten en rug dat het wel weer leuk was geweest. Ik sprak ze streng toe, zoals ik had geleerd van de tafeltennisdames. Gewoon hardop jezelf aanmoedigen. ‘Kom op!’. ‘Je kunt dit!’. No shame in my game. We moeten door en we moeten sneller. Nog maar 5 kilometer. Vanaf dat moment ging ik bordjes tellen. Na iedere kilometer stond er keurig een bordje met ‘nog x kilometer’. Nog maar 4 kilometer. Nog maar 3… En een pace van 6:10. Ondertussen vonden de benen het echt mooi geweest. Het hart klopte echter rustig door. Toch niet zo gek om vlak voor de start het hart op te peppen met wat stress. Misschien werkt het nog wel beter dan oploopjes. Toen nog maar 2… Het publiek bleef ondertussen juichen voor me en riep dat het goed ging, ook al liep ik al sinds de 10e kilometer alleen. Zo tof! Je hoeft geen local te zijn om aanmoedigingen te krijgen in Gouda. De laatste kilometer zette ik nog even aan, waardoor ik weer op 6:10 kwam. Eerder was ik ietsje gezakt naar 6:14. De verder perfecte organisatie was nog wel zo sadistisch geweest om in de laatste 200 meter een brug in te bouwen. Dus na zo’n 21 kilometer mocht ik nog even omhoog ploegen. Dat wist ik gelukkig van tevoren (ze waarschuwden ervoor in hun mail, zo zijn ze dan wel weer) en inmiddels had ik mezelf zo opgepept dat die brug er ook nog wel bij kon. 

Toen stonden er langs de kant wat vlaggen, met wat meters ertussen. Ik was door schade en schande wijs geworden en draafde gewoon door, net zolang tot ik een finishboog zag, want daar was de echte finish. Die boog kwam maar niet en ondertussen stonden er allemaal mensen in de weg. ‘Pas op!’, riep ik en hobbelde gewoon verder. Ik kwam 2 mannen tegen die op het parcours stonden te flyeren. ‘Wat idioot’, dacht ik nog. Al rennend schreeuwde ik: ‘WAAR IS DIE FINISH?!’ ‘Daar ben je al voorbij!’, riepen ze terug. Ik bleek dus de idioot te zijn die gewoon leuk doorrende. Enfin, wel een nieuw PR: 02:12:46!!! Vriendin Renske haalde SUB2 en Corriadne was nummer 10 van de dames op de 10 kilometer in 48:26. We hebben een heerlijke dag gehad in Gouda. Volgend jaar weer?!