Ik moet rennen, fietsen, rennen, stoppen en weer doorgaan!

Dit keer geen 2e kwartje triatlon voor mij, maar voor het eerst een Run – Bike – Run. Ik had toch echt liever gezwommen, maar niet samen met de E-coli bacteriën. Dus stond er nu 2x hardlopen op het programma en dat is helaas nog niet mijn sterkste onderdeel. 

Eenmaal aan de start was het kwik opgelopen naar 30 graden en weinig wind. Voor mij nou niet de meest ideale omstandigheden. Na 3km werd mij dat al meteen duidelijk, want ik was kapot en had het te warm. De km-tijden liepen op en ik dacht alleen maar ik kan niet meer en ga gewoon stoppen. Net voordat ik het parc ferme binnenkwam schreeuwde Lucienne nog: nu komt je sterkste onderdeel, dit kan je! Al wandelend kwam ik bij mijn fiets aan en ben ik toch heel rustig mijn fietsschoenen gaan aantrekken en uiteindelijk een soort van rennend met de fiets weer het parc ferme uitgegaan. Op de fiets was het vooral rustig beginnen en eerst die hartslag van 190 naar beneden zien te krijgen. Nadat ik wat mensen begon in te halen voelde ik mij langzaam beter. Ik had toch weer een redelijk ritme gevonden. Alles liep eindelijk weer op rolletjes en zo ook mijn bidon na 20km fietsen. Even een suf moment en daar lag mijn bidon op het asfalt. Handig als het 30 graden is en je nog 20km moet. Toch maar rustig proberen te blijven. Gelukkig wist ik dat er wat bekende supporters op de racefiets waren dus toen ik die zag schreeuwde ik meteen ik heb een bidon nodig! Daarna was het hopen dat dit goed was overgekomen en ja hoor, niet veel later kon ik heel professioneel een aangereikte bidon op voor mijn doen hoge snelheid aanpakken en weer doorgaan. Eenmaal bij het parc ferme deed ik het weer heel rustig aan. Schoenen wisselen en water over mij heen gooien + nog een gelletje nemen en nog even met een andere atlete over het extreem warme weer hebben om vervolgens toch maar mijn weg te vervolgen en aan de laatste 5km te beginnen. Dat was een soort van 2e martelgang met een tempo van een ondertussen verzopen slak kwam ik nog vooruit. Ik dacht alleen maar aan koelen en blijven lopen, want als ik ga wandelen wordt het niks meer. Zo gedacht zo gedaan en na 30 min duurtempo kwam ik iets wat oververhit over de finish. Daar met water overladen om een beetje op adem te komen en af te koelen. Ik ben nog nooit zo kapot gegaan en ik denk niet dat ik de enige was vandaag. Hopelijk is er volgend jaar gewoon weer een kwartje triatlon.